Ze keek mij recht aan en zonder iets te zeggen wist ik dat ik haar moest helpen. Want zij kon niet meer, maar ze wilde met al haar krachten nog steeds goed voor haar kindje zorgen.  Ze waren bang en nat. En op haar laatste krachten hield ze haar meisje stevig tegen zich aan. Ik legde mijn hand op haar schouder en ging met haar zitten op de kiezels van het strand. Ik had bananen, water en een gouden deken die ik om hun heen sloeg. 
In 2015 zamelden mijn vriendin en ik honderden babydragers en fijne kleren in. We boekten tickets naar Lesbos, huurden een bus en hielpen alles en iedereen aan de frontlinie van iets wat voelde als een oorlogsgebied. Die week in de koude winter van 2015 was echt vreselijk. 

Want elke moeder wil zo goed mogelijk voor haar kinderen zorgen. Wat echt een onmogelijke klus is in ons inhumane asielbeleid. 

Daarom heb ik besloten om er te zijn voor al deze moeders, vaders en kinderen. 
For life. 

Liefs