DAPPERE MOEDER

Week 1, 2016. Na een paar stormachtige dagen is de wind gaan liggen en de regen gestopt. De bootjes uit Turkije komen weer met tientallen tegelijk aan. Nikos, de man die Because We Carry dagelijks van duizend maaltijden voorziet, neemt ons in zijn auto mee naar de zuidkust. Hier ‘patrouilleert’ hij elke avond, een zak droge kleren achterin, voor bet geval er iemand hulp nodig heeft. Terwijl we in het donker langs zee rijden, draait hij zijn raampje omlaag; “Listen,” zegt hij, “je hoort ze vaak voor je ze ziet. People screaming.”

Dan zien we een boot aanmeren. We springen uit de auto, rennen er naartoe. In de chaos die dan volgt, sta ik opeens met mijn schoenen in het water en een klein meisje in mijn armen. Mensen roepen, huilen, zoeken elkaar, vrijwilligers helpen hen aan land, hangen dekens om schouders. Samen met het kind wacht ik tot haar moeder zich meldt. Waar blijft ze toch? Het meisje kijkt me af en toe stomverbaasd aan. Wie is die rare mevrouw? Bang is ze niet, wel moe. Ze gaapt.
Dan duikt haar moeder voor ons op. Even laat ze haar gesluierde hoofd op mijn schouder rusten. Ook doodmoe. En opgelucht: ze heeft ‘het’ gehaald. “You are safe now,” zeg ik. De vrouw neemt haar dochter van me over. “Shokran.” Dankjewel. Graag gedaan, dappere moeder.

Tekst: Pam van der Veen (Because We Carry team 12)
Beeld: Glynn Everdepoel